Sateni

Vlastimir Mikić Volcano
Trajanje izlozbe od 4. do 16. novembra 2013.

cover

sa-izlozbe3

Mikić tokom 2010- 2011. radi ciklus slika koje oktobra iste godine prikazuje na samostalnoj izložbi u Galeriji 73. Posredi su ulja na platnu, čistih boja, dimenzija100x113.5 cm većih, 34×45 i 40×45 cm manjih formata, redovno sa drvenim elementom u donjem delu, što ovim slikama pridaje izgled i status specifičnog „objekta“. Slike su na prvi pogled „apstraktne“: jedini i konstantni motiv celog ciklusa jeste pravilno organizovana celina sastavljena od standardnog broja istovetnih jedinica (najčešće 5×5) u strogom strukturalnom rasporedu. Ali način slikanja ovih jedinica krije suptilnu zamku posmatranja: gledaocu se, naime, ukazuju u iluzionističkoj projekciji utiska blagih ispupčenja/udubljenja na dvodimenzionalnoj slikanoj površini. Zbog toga ove slike izazivaju neke moguće asocijacije na viđene ili potencijalno postojeće pojavne realitete i otuda su na svoj način predstavne i „predmetne“. Znajući za umetnikove prethodne sklonosti ka novim tehnološkim medijima valjalo bi zaključiti da je posredi slikarstvo kakvo nastaje zahvaljujući imaginaciji zasićenoj sceprisutnošću ekranskih i kompjuterskih generisanih slika. Mikićevo slikarstvo njegove druge beogradske faze jeste, dakle, još jedna od mogućnosti „slikarstva u vremenu masovnih medija“, s time što se posebna osobina ovog ciklusa – za razliku od podražavanja medijske predstave u prethodnom ciklusu Quick Time – sastoji u kreiranju jednog začudnog vizuelnog efekta udaljenog od svake jednostavne i jednoznačne tematske prepoznatljivosti. Ovo se slikarstvo, dakle, ne zasniva na slikarskom podražavanju medijske slike klasičnim manuelnim postupkom, nego pak podrazumeva medijsku sliku u njenom mentalnom statusu, potvrđujući kako danas sliku zapravo nije moguće misliti, samim time ni slikati, mimo spoznaje o neizbežnom i sveprisutnom okruženju „veštačke inteligencije“ i „naučne mašte“. Zato su ovde obavezno posredi slike u seriji, u familiji srodnih entiteta, jednom rečju „kodirane slike“ od kojih svaka za sebe nije dovoljna da ponese ukupno značenje umetnikove namere nego svoj smisao poprima tek kao sastavni deo integralne celine postavke u galerijskim prostoru. Svestan koncepta nastanka ovog ciklusa i sa težnjom da gledaoca uvede i uputi na odgovarajuće razumevanje njegovog poteksta, sam autor ga je popratio sledećim lucidnim tumačenjem:

„Moguće pretpostavke i asocijacije:

1) Erotika svetla, unutrašnji sjaj, presvlake, pliš, somot, fotelja, krevet, vodeni krevet, kanabe, objekti za ležanje i sedenje vezani za intimu, razgovor, opuštanje i relaksaciju.

2) Zatvorenost, izolacija, odvojenost, privatnost, tapacirana vrata, zidovi.

Konkretni izražaj:

Erotika, intima, strah, kontrola, zadovoljstvo.

Figurativna poetika predstavljena kao konkavno – konveksne eliptičke forme. Pažljivim posmatranjem, slike reflektuju apstraktno i unutrašnje svetlo, optičku varku koja bi mogla da se izazove postavljenjem niza LED dioda u tamnom prostoru. Ovakav prostor i forma je vezana za kreiranje senzualnog doživljaja, ispred i iza rupe, hipnoza zadovoljstva, pozornica čulne svireposti.“

Ješa Denegri

Biografija:
Vlastimir Mikić Volcano, jedan je od glavnih protagonista beogradske transavangarde osamdesetih i pionira digitalne umetnosti na njujorškoj umetničkoj sceni.

Mikić je bio jedan od aktera umetničke grupe Žestoki, čije je slikarstvo okarakterisano kao ,„novotalasna umetnost“ ili „nova slika“. Osnivač i prvi direktor kultnog beogradskog kluba Akademija na FLU oko koga se oformilo jezgro nove beogradske art scene početkom osamdesetih.

Od 1985. do 2004. godine Vlasta Mikić Volkeno živi i radi u Njujorku. Izlagao je u prestižnim galerijama Archetaype, Studio 515, Postmasters Gallery, Art klub Baktun, Knitting Factory, The Tunnel, Roselend Ballroom, The Gertude Stein Repertory Theatre i druge. Sa srpskim umetnicima u Americi (Marina Abramović, Raša Todosijević, Zoran Belić Weiss, Vesna Golubović i dr.) izlaže na dvema izložbama pod nazivom Remember Yugoslavia: 1993. u Galeriji Art in General u Njujorku 1995. i u Los Anđelesu na Drugom internacionalnom bijenalu. Godine 1993. sa grupom umetnika osniva elektronski umetnički kolektiv iz Bruklina i sa Menhetna, grupu FPU (Floating Point Unit). Začetnici digitalne umetnosti u Njujorku, umetnici okupljeni oko FPU prvi organizuju prenose umetničkih događaja uživo posredstvom interneta. FPU izlaže i organizuje veliki broj događaja sve do 1998. kada prestaje sa radom. Po povratku u Beograd (2004) Mikić se uključuje u likovni život Srbije.

Živi i stvara u Beogradu i Njujorku.